Willy Vertongen

Mantelzorglast stijgt, ook financieel ( 21’12”)

‘Wat wij horen van onze ondertussen 1.600 verpleeg- en zorgkundigen? Dat ze dat gewicht ook duidelijk zien stijgen bij de mantelzorgers. Het is niet mijn bedoeling om aan politiek te doen maar goed, soms komt een oplossing dichtbij een bepaalde logica. Ik vraag mij continu af: goed, we hebben een soort financiële limiet als samenleving, wat we kunnen dragen. Maar ook: op het moment dat dat gepaard gaat met een verschuiving, wie wordt verantwoordelijk voor welk deel van de zorg? We gaan ervan uit dat het op een bepaald moment toch landt bij die mantelzorger, bekwame helper of hoe die ook noemt. En dat er op een of andere manier een financiële verantwoordelijkheid moet gedragen worden, ook voor hen. Ja, laat ons de dingen bij naam noemen. Ik wil gerust een uur praten over wie wat zou moeten doen. Maar als iemand voor de keuze wordt gesteld van ‘er moet geld in the pocket komen want ik moet nog leven of ik moet zorgen voor mijn ouders’... Dan zitten we met een probleem.’

Meer systeemcommunicatie in de zorg (ca. 44’21”)

‘De pijnpunten liggen in de vele pakketten die georiënteerd zijn op 1 bepaalde beroepsgroep, systemen die amper communiceren. Dat is een oud zeer. En daar zie je af en toe een initiatief om een API te laten communiceren met een pakket. Maar dan kom je ook op de diversiteit van die werelden. Als ik naar de ziekenhuiswereld kijk, vertrekt die vanuit haar pakket en dat botst op 20 andere pakketten in de 1e lijn. Bon: ik laat in het midden of het ene of andere systeem beter is. Maar ik zie in landen waar men de overheid laat beslissen over het systeem, die discussies minimaal blijven. Het kan in ieder geval niet de bedoeling zijn dat bepaalde beroepsgroepen wel communiceren met andere, maar collega’s binnen dezelfde club dat niet kunnen. Dan denk ik: ook dat is gezondheidszorg met 2 snelheden. En het kan ook niet de bedoeling zijn dat we elke aanpassing om de systemen te laten communiceren, verschuiven naar de zorgverlener. Om daar nog dieper in de zak te zoeken’.

Vergeten vooruitgang uit coronatijd (ca. 50’13”)

‘Het is opvallend dat in coronatijd zelfs de overheid veel toleranter was om regels opzij te schuiven. Iedereen kent verhaal dat we allen moeten samenwerken. Maar tegelijk worden bepaalde zorguitvoerders in een WZC nog altijd met hun personeelsnormen geconfronteerd. In coronatijd liet men dat los. Iemand in de thuisverpleging kon perfect een paar dagen meedraaien in een WZC. En werd meegeteld voor die normen. Toen ging dat. Niemand kan een voorbeeld geven waar het negatief werkte op de kwaliteit. Toch werd dat teruggedraaid. Een 2e voorbeeld? We pasten toen telemonitoring toe: een samenwerking tussen ziekenhuis en 1e lijn, niet alleen thuisverpleging. Er is een wetenschappelijke studie die aantoont dat er geen kwaliteitsverlies was bij de 100 geïnduceerden. En laat duidelijk zijn: die mensen zouden normaal op intensieve zijn beland. Men gebruikte die studie in het buitenland, hij haalde The Lancet! Wat is daarvan over? Ik weet het niet. Die logica ligt ergens stof te vatten, denk ik.’

Zorg ‘24: de podcast richting verkiezingen (ca. 57’19”)

‘Hier gaat het over een sector die op haar manier – soms wordt gezegd te braaf – aan een bel trekt, waar niet altijd iemand luistert. Daar zit een voorgeschiedenis aan vast. Ook al zijn die mensen minder uitgesproken dan de boeren, ik denk dat ze een idee hebben. Pakken we de problemen aan door nog meer structuurkes? Geven we geld uit aan nog meer mensen die zeggen hoe we het moeten doen, wat het zou kunnen zijn? Of zorgen we net dat meer mensen het doen in de praktijk? Er zijn geen 20 manieren om kalm en tegelijk volledig te informeren. En de oneliners zijn niet aan de orde: mensen zijn daarmee niet geïnformeerd. Wat voor mij belangrijk is: wat doen we daarmee? En hoe proberen we volledig te informeren? ‘Een patiënt moet op een geïnformeerde manier een keuze maken’: dat geldt voor iedereen. Vandaar dat we een beetje helpen, als zorg u nauw aan het hart ligt. Iedere politieke partij krijgt van ons 24 minuten. 24 minuten om iedereen duidelijk te maken wat ze van plan zijn met zorg!’

Benieuwd naar de rest van Willy’s bijzondere verhaal?

Check zijn podcast en deel hem met iedereen die gelooft in een duurzame thuisverpleging en 1e lijn.