Sébastien Vermeulen

Kleinere praktijk, grotere kennis (ca. 12’15”)

‘Wij zwemmen inderdaad een beetje tegen de stroom in omdat ik denk, zoals je zei, dat het niet 1 size fits all is. En dat het net nodig is om meer individueel te gaan in veel geneeskundige aspecten. Dat kan je alleen door je patiënten door en door te kennen. Ja: dat is mijn ervaring natuurlijk. Maar ik heb in 2 grote praktijken gewerkt en dat kan niet in die context. Omdat mensen daar vaak verloren lopen of het zo druk is dat ze nu eens bij de ene en dan bij de andere gaan. Ik zeg niet dat het hier niet zo is. Maar wij kennen de basis van alles wat belangrijk is, alles wat hier gebeurt rond patiënten. En dat bespreken we gemakkelijk & laagdrempelig. We zijn maar met 3, waarvan 2 vast. Dat maakt het overzichtelijk en behapbaar: dat gaat gewoon niet in een praktijk met 7, 8, 9 of 10 collega’s. Begin maar te overleggen, het is veel moeilijker werken.’

De herwaardering van de huisarts (ca. 17’51”)

‘Veel zaken die tot het takenpakket van de huisarts horen, zijn versnipperd geraakt. Ik zeg niet dat het existentieel is maar dat het jobinhoudelijk soms tot verarming of verschraling kwam. Mijn boek bepleit dat het aan ons is om duidelijk te maken dat we nog veel kunnen betekenen als generalist. Met algemene kennis van algemene geneeskunde. Dat wij nog door het bomen het bos zien, heel het plaatje samenleggend. Het aanbod is ook groter geworden: er zijn online dingen, er zijn centra waar je een volledige gezondheidscheck doet… Nu met de vaccinatie zijn er de apothekers. Een gesprek rond suïcide in de apotheek was ook in het nieuws, wat ik bizar vind. Omdat het raar en delicaat is dat je zo’n onderwerp daar bespreekt. En wie is er dan verantwoordelijk, wie moet dat melden? Ik denk dat het ook gaat rond wat je vakgebied is, afbakening eigenlijk. Ja: er is zoveel dat onze job soms onder druk zet. Toch ben ik verder aan het denken, op termijn.’

Interne werkverdeling, externe ondersteuning (ca. 33’59”)

‘Wat we op praktijkniveau ook proberen: een echt doordacht agendasysteem. Want de grote uitdaging is dat we veel chronische zorg krijgen, gecombineerd met acute zorg zoals deze winter. En dat we dit proberen managen en verdelen. Maar dat er ook iets te zeggen valt om je chronische zorg zo te organiseren dat het zwaartepunt in rustige seizoenen ligt. Waardoor die acute zorg in de winter beter lukt, maar dat is heel hard op praktijkniveau te realiseren. Misschien kan een verpleegkundige ook in de praktijk een meerwaarde betekenen? Dus een ondersteunende samenwerking met de thuisverpleging? Zeker met een vergrijzende bevolking en veel mensen met bepaalde zorgbehoeften. Ik denk dat verpleegkundigen toch een beetje onze ogen en oren moeten worden. Om dingen te observeren en te vertellen wanneer er iets misloopt.’.

Minder rompslomp én ziektebriefjes (ca. 41’06”)

‘Als huisarts komen we ook in de administratieve rompslomp. Of toch consulten waarbij patiënten louter een briefje dienen te krijgen voor een korte afwezigheid waar al stappen zijn gezet. Dit is niet iets wat we nog moeten opnemen. Om een actueel voorbeeld uit onze praktijk te geven… Een patiënt met zware migraine zei: ‘Als ik een zware aanval heb, lig ik 3 dagen in bed. Kom je dan aan huis?’ Iemand van 50 jaar voor een briefje voor het werk. Maar waar gaat dat nog over? Is het onze taak terwijl het een gekende aandoening is bij die patiënt? Moet er dan niet buiten ons om of met de werkgever worden gesproken? Ja, dan kan je zeggen dat mensen profiteren van het systeem. Maar op dat gebied mag er misschien wat meer vertrouwen worden gegeven. Plus als iemand die aandoening kan bewijzen, moeten wij daarmee belast worden? En als er misbruik is, is het aan de werkgever.’

Benieuwd naar de rest van Sébastiens bijzondere verhaal?

Check zijn podcast en deel hem met iedereen die gelooft in een duurzame thuisverpleging en 1e lijn.